κύκλος

Όσο δεν μιλάω κρατάω τους γύρω μου σε μια ευλογημένη αδράνεια, τους πλέκω τη σιγουριά ότι βρίσκομαι εκεί, ότι πάντα θα έχω δυο αυτιά για τις ζωές τους κι ένα στωικό βλέμμα που θα τους συγχωρεί και τότε ανασαίνουν-αδικαιολόγητα για μένα-βαθιά..Κι εγώ τρέφω μέσα μου ένα τέρας,ένα περίεργο πλάσμα που τρώει τα δικά μου σωθικά, από τα μάτια του βγαίνουν αδάμαστες φωτιές και στα δικά μου αφήνει να φανεί μόνο η λάμψη.Ζω δυο ζωές.Μια δική μου, μια δική του.Δεν ξέρω ποια γεννήθηκε από ποια, και ποια θα τελειώσει πρώτη την άλλη.Πριν κλείσω το φως ακούω όσα δεν είπα μέσα στη μέρα, συνομιλώ με τον δίκαιο άλλο εαυτό μου και όταν έχω αρκετό χρόνο ονειροπολώ.Την επόμενη ξημερώνει,άρα αρχίζω να αφουγκράζομαι άλλων ζωές, να παίζω μαζί τους για να τους χτίσω μονοπάτια σε ευθεία κι όταν πέφτει το σκοτάδι,έχω χάσει τα δικά μου μονοπάτια.Και είμαι μόνη μου.Με τόσο κόσμο γύρω μου κατάφερα να χάσω εμένα.
Και τώρα σκόνταψα στην ιδέα ότι ίσως και να ήθελα να γεννήσω το θύμα μου,και τρόμαξα.
Και στην ιδέα ότι γίνομαι επισκέπτης του εαυτού μου,ξύπνησα.

Ελεγεία..

...κι αμέσως οι σκέψεις έγιναν εικόνες ασυντόνιστες, θολές,άκαιρες, άλλες με πνοή κι άλλες πεθαμένες από τύχη, κάποιες σταλμένες απ τον παράδεισο κι άλλες διωγμένες κι απ την ίδια την κόλαση.Βήματα αργά σε πέτρινους φαγωμένους δρόμους και βαθειές ανάσες από λεπτά αρώματα ενός παράτερου απογεύματος που έγινα απόψε μάρτυράς του.Με κατάπιε αυτή η μέρα ή με περίμενε;Πλάνα ταινίας χωρίς θέμα,με έναν ηθοποιό-θεατή κι έναν θεατή-ηθοποιό,έναν κόσμο κομπάρσο και μουσική παιγμένη από ψηλά.Σταγόνες,μοναχά σταγόνες απ το κάθε τι που είδα και με είδε,άγγιξα κι ανέστησα, μ άγγιξε κι απόρρησα,σταγόνες που γίναν τύψεις, ανάγκη,απόσταγμα ενός εφιάλτη που σέρνεται πάνω μου και ποτίζει το λαιμό μου για να μπει μέσα μου ξανά.Ρυτίδες σε γελαστά μάτια που ξάπλωσαν στο άκουσμα του αναπάντεχου(που τελικά άντεξε κι έτσι αντέχω).Ψήγματα χαράς που δώσαν τόπο σε εκπνοές γεμάτες.Σκιές δικιές μου,μάτια που καίγαν παρακάλια πάνω από ραμμένο στόμα.Δάχτυλα μουδιασμένα να παραμυθιάζονται πως παίζουν, για να χαίρεται η καρδιά τώρα που το μυαλό(κάνει πως)κοιμάται.Και κάτι μέρες ίδιες.Ίδιες, να μην περνάνε.Και κάτι νύχτες που γλυστρήσαν σαν την άμμο στην παλάμη σου,δανεικό μου καλοκαίρι..
Στιγμές που αν μπορούσα ν αρνηθώ ,θ αρνιόμουνα(;)
Τις αφήνω εδώ.
Πόσα πια να κουβαλήσω..

Septemvris loipon...

sto kainourio mou dwmatio..me thermokrasia na aggizei tous 7 vathmous,me ena amudro fws se mia gwnia na kourazei ki allo ta matia mou, m ena parathuro anoixto na niwthw to kruo gia na skepazomai kai na xei noima i zesti,me mousiki gnwrimi stin psuxi mou kai sta autia mou, grafw s ena rwsiko pliktrologio me latinikous xaraktires...kapws etsi me vriskeis twra..oi skepseis polles,ataktes,asugxronistes, skonismenes, kainouries, skepseis!
pali me ton xrono ta xw..katantaei varetos kapoies fores.molis koitaxa to imerologio.pali septemvris.ton exw xanaperasei etsi.Toso provlepsimos, pou me kanei kai xamogelaw kathe fora, les kai einai filos mou kai katalava pali to sunomotiko tou vlemma...perierga pragmata...pali ta idia..sto mesodiastima, katalava oti ki autos gelaei mazi mou...giati exw pei, ki exw pei , ki exw pei...alla egw den mporw na epalitheusw ton eauto mou.mono autos mporei.isws kai na me diapseusei, alla tha to kanei.den xerw ti stin euxi einai...na nai kathreftis?egw koitaw auton i autos koitaei emena?na thelei na me dei me rutides kai leuka tsouloufia na skuvoun sta matia mou?tetoia turania?as einai, ki egw to thelw.to gelio pantws to akouw...sarkastiko, diaperastiko, diestrameno gelio,t akous pou laxtaraei apo tin euxaristisi...diko mou i diko tou?egw ton xarazw i autos xarazei emena?den to vgazw to erwtimatiko apo kei.den thelw.tetoia deuterolepta avevaiotitas kai pseutoadrenalinis se lutrwnoun tis wres pou xupnas idrwmenos s ena krevati pou den exei mathei akoma tous efialtes sou.
ki auto to pliktrologio....kathe lexi mou tin vastoun kokkines mikres telitses...oute ki esu katalavaineis..
arketa..
ekleisa kai to parathuro...
kalinuxta

Επέτειος

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
στο σημάδι ετούτο που παλεύει
πάντα κοντά στη θάλασσα
νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο
Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο απο άνθρωπος

Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α! Ζωή
Παιδιού που γίνεται άντρας
Πάντα κοντά στην θάλασσα όταν ο ήλιος
Τον μαθαίνει ν ανασαίνει κατα εκεί που σβήνεται
Η σκιά ενός γλάρου

έφερα την ζωή μου ως εδώ
Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεγμένα χαλίκια
Δάχτυλα ελαφρά για να χαιδέψουν ένα μέτωπο
Ποιό μέτωπο
Κλάψαν ολη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια
Κανείς δεν είναι
Ν ακουστεί ένα βημα ελεύθερο
Ν ανατειλει μια φωνή ξεκούραστη
Στο μουράγιο οι μνήμες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντα τους
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω απο την αγάπη

Έφερα την ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
όποιος είδε δύο μάτια ν αγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδα η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
χώμα σκληρό κάτω πο τ ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμώμενο για ιλιγγο
Ηφαίστιο νεκρό

Έφερα την ζωη μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό μου στοιχείο
Πιο πέρα απο τα νησιά
Πιο χαμηλά απο το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
ένα καινούργιο εμπόδιο και το νικάνε
και μόλα τα δελφίνια της αυγής η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μη ανθρώπινη καρδιά
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή απο αλάτι
λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Που να γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο

Οδυσσέας Ελύτης

Σε ξέχασα ...
Δεν προλαβαίνω.
Ο χρόνος με σκουντάει δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο.
Ζω.Μέσα στις νότες μου, ακούω τις παύσεις-μικρές ανάσες-,βλέπω εικόνες από άλλων μάτια,νιώθω μέσα από αποστάγματα παλιών εποχών που άλλοι νιώσανε πριν από μένα.Κι εγώ μετριάζω συναισθηματισμούς και βάζω φράχτη στους καταρράκτες μου.Δεν είναι κακό.Είναι κάτι καινούριο.Τώρα το μαθαίνω.Και μαθαίνω να το αγαπώ γιατί κι αυτό είναι ωραίο.Μαθαίνω την απλότητα, την διήγηση χωρίς έντεχνους μιμητισμούς, απογυμνωμένες μελωδίες που ανασαίνουν και μόνες τους.Αφοσίωση.Το κεφάλι σκυμμένο σε ξύλινα ασπρόμαυρα πλήκτρα.Με έχουν μάθει.Τα ακουμπάω ώρες ολόκληρες και πάνω σ αυτά αλλάζουν οι δείκτες του ρολογιού μου.
Μουσική στ αυτιά μου.Ηρεμία μέσα μου.Αυτό.Μόνο ηρεμία.
Πατάω στην προσπάθεια να σπάσω καθρέφτες και να φτάσει κι αλλού η δική μου μουσική.Δανεικά δική μου.Τι επίπονη διαδικασία, πόσος χρόνος μπροστά από λευκά φύλλα με μαύρα σύμβολα που ζητούν να τα αποκωδικοποιήσεις..και δεν υπάρχει ένας σωστός συνδυασμός..Κι εκεί είναι η μαγεία ολόκληρη,ικανή να σε κάνει να σκάσεις χαμόγελο όταν το σώμα σου πονάει ολόκληρο.
Ποια Ιθάκη?Ούτε καν ξέρω πως λένε εκεί που θα με βγάλει.Με τι απώλειες,με τι κέρδη..δεν ξέρω..
Εδώ είναι το ταξίδι..

Έχω μια κρυψώνα που την λέω λήθη.Είναι ίσως το μόνο μέρος που καταφέρνω και νεκρώνω τον χρόνο και τα συναισθήματα, ή καλύτερα,σκέτο, αισθήματα.Το συν μας τέλειωσε.
Εκεί δεν νιώθω.Το καταλαβαίνω από τα μάτια μου.Δεν ζαρώνουν οι άκρες τους όπως όταν γελάω, ούτε κρέμονται μικροί καθρέφτες.Πια.Και το αντέχω, να ξερες πόσο το αντέχω..Εκεί δεν έχει ανηφόρες κατηφόρες.Είναι όλα ευθεία και καθαρά.Ξεκάθαρα.Ο χρόνος δεν έχει ιδιότητες.Είναι ο ίδιος.Σαν να κουρδίστηκα και να περπατάω χωρίς ταυτότητα και χωρίς να ακούω Σειρήνες.Ούτε καν εσένα δεν ακούω.Και;Ούτε μ αρέσει, ούτε δεν μ αρέσει.Συμβαίνει.Το ίδιο μου το δέρμα δεν το άντεξα.Και κρύβομαι.Βαρέθηκα.Που να πρωτοδώσω εξηγήσεις..και τι να πω!Άλλο πια,τι!Περίμενα να μου φωνάξεις να βγω, αλλά με άφησες εκεί και το κανα σπίτι μου,κρυψώνα μου.Με ξέχασες.Ξέχασα κι εγώ να σου φανερωθώ..


...

Παράκρουση υπό του σκότους

Τα καλά μου έβαλα κι έκατσα να γράψω
ό,τι πετυχημένο θαρρώ πως τέτοια ώρα μου 'ρθει.
Τι για παρελθόν μίλησα τι για ερωτικές σειρήνες,
τι πήγα και σκέφτηκα για να χω κάτι να ασχολούμαι!
Γράφω ενα κατεβατό, προσπαθώ να κλάψω ο αναγνώστης,
επίκληση στις τύψεις έκανα κι αυτές του κάκου να κοιμούνται!
Είπα να βάψω μαύρο κατράμι το παρόν και πίσω να γυρίσω,
σε κάτι λέξεις να πιαστώ μήπως με συγκινήσω.
Να δείς ωραία που τα 'λεγα, να σβήνω και να γράφω,
να τσακώνομαι με μένα για το τι θα πρωτογράψω!
Το παρελθόν δεν μου 'κατσε, στο τώρα πήγα, αλλά κι αυτό
την ίδια τύχη το 'βρε και δώσ' του διαγραφή!
Ήθελα με το ζόρι το δάκρυ μου να στάξω,
απόψε μου 'ρθε έμπνευση, αλλά γι άλλους εγώ δεν γράφω.
Το χέρι μου με πήγαινε μα η καρδιά τσινούσε,
σβήνω και γράφω ώρα πια,χαΪρι εγώ δεν βρήκα.
Δυο ώρες τώρα προσπαθώ, συναισθηματισμούς να δείξω,
κάπου τα ξέχασα αυτά, απόψε δεν τα βρίσκω.
Και ξαναρχίζω για ύστατη φορά,το πρώην κατεβατό διαβάζω,
και κάπου στις τρεις το χάραμα ο στόχος επετεύχθη.
Με μιας τότε κατάλαβα τη σημασία απ' όλο αυτό
δεν έγινε τυχαία, είχε κι αυτό σκοπό.
Είδα του ρολογιού του δείκτες με του ματιού την άκρη
κι είπα ο οίστρος φέρνει γράψιμο κι η νύστα φέρνει δάκρυ.

Συνάντηση

"...Ώρες ώρες κάνεις κάτι συναντήσεις στη ζωή σου που δεν ξέρεις πραγματικά τι ήταν καλύτερο να ευχηθείς...να είχε συμβεί νωρίτερα ή ποτέ;Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να την δω ποτέ μου.Είχα ακούσει γι αυτήν , και να που ήρθαμε βλέμμα με βλέμμα.Ήταν τρομαγμένη κάπως, μιλούσε γρήγορα και η αλήθεια είναι ότι μου έλεγε πολλά πράγματα μαζί και δεν ήξερα πού να την πρωτοσταματήσω.Μου είπε πως πνίγονταν, πως ήθελε να βρει αφορμή να κλέψει όσα δεν την άφησα να πάρει και μου ζητούσε ευθύνες για λόγια που είχα πει, μα πιο πολύ μου θύμωσε για όσα δεν την άφηνα να πει.Της ζήτησα συγγνώμη αλλά τα δάκρυά της καίγανε τα δικά μου μάτια κι έτσι δεν της ξαναζήτησα.Μου είπε πως θέλει να πετάξει το χάρτη που είχα σχεδιάσει για εκείνη γιατί όλα τα μονοπάτια οδηγούν σε αυλές ξένων και της εξήγησα ότι δεν έχω άλλον κι εγώ.Μου είπε ευχαριστώ για τους ανθρώπους που τις είχα γνωρίσει και μου εξoμολογήθηκε πως κάθε ένας από αυτούς την μάθαινε και κάτι διαφορετικό.Αλλά δεν θα μου συγχωρήσει, μου είπε, το ότι την έμαθα να συγχωρεί τα πάντα.Μετά έκλαψε γιατί θυμήθηκε ότι έχει περάσει και όμορφες στιγμές και που και γι αυτές εγώ θα φταίω!Εκεί θυμάμαι να σκάει κι ένα χαμόγελο και χάρηκα κι εγώ.Τη ρώτησα αν θέλει να την βοηθήσω σε κάτι και μου είπε πως είναι αργά πια, ό,τι ήταν να γίνει πήρε τη μορφή του και δεν θα ήθελε να επέμβω.Ύστερα την ρώτησα πως ήταν και μου είπε<<τώρα καλά, τώρα που σε είδα και σου τα 'πα είμαι καλά.Ξαλάφρωσα.Εσύ συνέχισε από εκεί που με βρήκες, κράτα την κάθε λέξη μου και μην βαδίσεις ποτέ στα μονοπάτια που έδειξες σε μένα,εσύ προχώρα και όταν κοιτάξεις πίσω σου θα δεις το μονοπάτι σου να σε ακολουθεί.Κάποια στιγμή θα βρεις τη θάλασσά σου.Κολύμπα και μη σε νοιάζει.Ήδη έχεις σωθεί. >>.Έτσι μου είπε,με κοίταξε έντονα κι εξαφανίστηκε κι εγώ ορκίστηκα να μην ξανακοιτάξω σε καθρέφτη."

το όνειρο

Ήμουν εγώ, πολλοί άλλοι, μια θάλασσα,ένα καταπράσινο κομμάτι γης, ένα σπίτι ξύλινο παλιό διώροφο, μια σκάλα στενή, κάτι γνωστοί από το δικό μου σήμερα, κι εκείνος.Το πρόσωπό του δεν μου θύμιζε τίποτα, ώστε να υποθέσω ότι τον ξέρω ήδη. Aπλά μπλέχτηκε στην ιστορία αυτό το βράδυ..
Εμείς οι δυο, λέει, ήμασταν φίλοι από μικρά παιδιά. Αυτός πάντα έμενε σ εκείνο το σπίτι.Ήταν παλιό,το ξύλο του μύριζε αρμύρα και ήταν δέκα βήματα απ τη θάλασσα.Από την πόρτα της κουζίνας ξεκινούσε μια σκάλα στενή, παλιά και αν την κατέβαινες σε έβγαζε σ ένα μικρό μπαλκονάκι μακρόστενο στον κάτω όροφο, όπου εκεί άρεσε σ εκείνον να κάθεται αμίλητος και να κοιτά μπροστά του τη θάλασσα.Η θάλασσα ήταν πάντα εκεί, ίδια, τα χρώματα άλλαζαν μόνο μέσα στις ώρες.Το σπίτι πάντα εκεί, σπίτι του και δικό μου σπίτι τα καλοκαίρια μόνο.
Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε με τους δικούς μου και μας φιλοξενούσαν.Θυμάμαι τους μεγάλους να μιλάνε κι εγώ να τον ψάχνω.Κατέβηκα τη σκάλα και τον βρήκα να χαζεύει μπροστά του.Πλησίασα.Κάθισα δίπλα του και δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, αλλά είμαι τόσο σίγουρη ότι μιλούσαμε...Γύρισε,με κοίταξε..Ακολούθησε μια βουβή συνομιλία μέσα από την οποία εξωμολογηθήκαμε ότι τόσα χρόνια και οι δυο ζούμε μόνο για τα καλοκαίρια μας.Εκείνη την ώρα αισθανόμουν τόσο δυνατά συναισθήματα, που ακόμα τα φέρνω στη μνήμη μου και με ταράζουν.Δεν άκουσα δευτερόλεπτο τον ήχο της φωνής του κι ήταν σαν να μου εξηγούσε τα πάντα με λεπτομέριες..Μετά θυμάμαι ότι με πήρε από το χέρι κι αρχίσαμε να πηγαίνουμε προς τη θάλασσα. Τα πόδια μας μας έβαλαν μέσα στα νερά.Μπροστά μας ο ορίζοντας, αριστερά μας ένα κομμάτι γης, μέσα στη θάλασσα, σαν επίγειος μικρός παράδεισος και δεξιά μας πλήθος από ξένους που χαίρονταν τις διακοπές τους.Κολυμπήσαμε πίσω από τον μικρό παράδεισο.Τώρα θυμάμαι μόνο τον ήχο από τα κύματα, ένα ρίγος στην ραχοκοκαλιά, το έντονο βλέμμα του που μου έσκιζε το παρελθόν, και ένα κλειστό στόμα.Τ αφήσαμε όλα πίσω.Δεν γύρισα να κοιτάξω τίποτα.Δεν μ ένοιαζε.Κανένα φιλί, κανένα άγγιγμα.Τίποτα.Κι όμως εγώ πιστεύω πως αν υπάρχει αγνός έρωτας, έτσι θά ναι.Και χάρηκα-ξύπνησα από χαρά και έμεινα ώρα με τα μάτια κλειστά μήπως παρατείνω τη χαρά μου- που τον γνώρισα.Από έναν γνωστό του ονείρου μου, χτες το βράδυ.

Κι αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι στο ξύπνιο μου ακροβατώ ανάμεσα στον ιδεαλισμό και στον ορθολογισμό.Το καλό είναι ότι μπορώ φανατικά να υποστηρίξω αυτό που λέω.Το κακό είναι ότι κάθε φορά εκείνο αλλάζει!

Η διήγησή μου μοιάζει τόσο απλή, την ξαναδιαβάζω και πάλι δεν βρίσκω διαφορές από το γράψιμο ενός δεκάχρονου.Μα μπορώ να τα γράψω όλα από την αρχή και να χρησιμοποιήσω ένα σωρό λόγια επίθετα και εκφράσεις που σου γαργαλάνε τη σκέψη, αλλά ειλικρινά θα λερώσω το όνειρο...Μπορεί να μην έχεις καταλάβει το παραμικρό από αυτά που είδα εγώ....Κράτα μόνο ένα ερώτημά μου: Πρέπει να ονειρεύομαι για να βρίσκω την αλήθεια?Κοίτα, επιστημονικά τα όνειρα είναι τα θέλω και τα είναι της καθημερινότητάς μας που παίρνουν μορφές περίεργες ώστε να μην μοιάζουν σε τίποτα γνωστά, τα ζεις όλα τόσα έντονα για δευτερόλεπτα και ξυπνάς ωραία το πρωί για να μοιραστείς μια άλλη αλήθεια με τους γύρω σου, ναι,αυτή που έχετε συμφωνήσει να μοιράζεστε.
Και που καταλήγω?Αν ξαφνικά τα όνειρα πραγματοποιούνταν, αν δηλαδή πέφταν οι μάσκες οι δικές μου, οι δικές σου, δύο πράγματα θα συνέβαιναν: ή θα ζούσαμε την απόλυτη ευτυχία, ή θα σπέρναμε τη δυστυχία.Σκέψου το.
Και τι θεωρώ εγώ αλήθεια, τι εσύ, άστο κ αυτό......Α.... γι αυτό συμφωνήσαμε όλοι σε κάτι κανόνες τρίτους, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις!Εκεί λες να βρίσκεται και η ηθική?Αστο κ αυτό..

Είχα δεν είχα....πάλι αδιέξοδο..Ένα όνειρο είπα να γράψω μην το ξεχάσω και βρέθηκα να παλεύω με μπερδεμένα νήματα.Και τι κατάλαβα?Μπήκα κι εγώ μέσα τους.Α, και μην με βγάλετε.Δεν πρέπει.

......

..Νιώθω σαν να κάθομαι στη γη με τα πόδια μαζεμένα και το κεφάλι στραμμένο προς τα πάνω, να βλέπω έναν βράχο να έρχεται κατευθείαν να με καρφώσει, εγώ να τον κοιτάω επίμονα, να με κοιτάει κι εκείνος,αλλά εγώ να μην κάνω τον κόπο να κουνηθώ. Θέλω να βιώσω μερικά δευτερόλεπτα πανικού, να με λούσει κρύος ιδρώτας για λίγο, και σε χρόνο εκπνοής να φύγω από τον δρόμο του. Το θέμα είναι ότι εγώ στέλνω τον βράχο.Αλλά δεν είναι οτι παίρνω ρίσκο.Είμαι σίγουρη ότι θα φύγω την τελευταία στιγμή και θα σωθώ.Στέκομαι μόνο και μόνο για εκείνες τις στιγμές που περιμένω τον βράχο να έρθει, που θα νιώσω την καρδιά μου να θέλει να φύγει έξω από εμένα, τα μάτια μου δεν θα ανοιγοκλείνουν, το στομάχι μου θα έχει δεθεί κόμπος κι εγώ θα δείχνω η πιο ήρεμη στον κόσμο...!
Το άλλο θέμα είναι ότι τα δευτερόλεπτα αυτά κρατάνε μέρες τώρα....πολλά δευτερόλεπτα.....Η καρδιά μου έχει συνηθίσει σ έναν περίεργο ρυθμό που δεν ελέγχω, τα μάτια μου έχουν ξεχάσει πως κλείνουν, τα πόδια μου έχουν καρφωθεί και για πρώτη φορά θέλω να φύγω νωρίτερα.Και για πρώτη φορά είμαι ανίκανη να φύγω!!Τρομάζω..Αργεί πολύ να πλησιάσει, αλλά το νιώθω από πάνω μου!Σαν κακός εφιάλτης!Θέλω να ουρλιάξω!Φοβάμαι..Αλλά και πάλι το νιώθω, κάτι θα γίνει και θα σωθώ, αλλά περιμένω κι εκείνο το τελευταίο δέκατο του δευτερολέπτου, ν ακούσω με σιγουριά ότι με πλησιάζει και μετά θα κάνω μια κίνηση, με μια λαχτάρα και με μια ικανοποίηση που δεν ανταλλάσσεται με τίποτα,δεν βρίσκω λέξεις να σου πώ για εκείνη τη στιγμή!, θα βρίσκομαι να κοιτάζω έναν βράχο δίπλα μου και θ αρχίσω να τρέχω από χαρά να βρώ καινούρια όρια και να ρίξω απ την αρχή άλλους βράχους για να τους ξεφεύγω..
Πάντα...ακροβατώντας σε κάτι τελευταίο και σε κάτι καινούριο, στο αβέβαιο και στο σίγουρο(μ αυτή τη σειρά), στον πόνο και στη λύτρωση...πάντα... ..κι αυτό είναι που με ζει και με πεθαίνει.

κοινή παραλογική

i) έχουμε A και Β , με Α διάφορο του Β

ισχύει : Α + Β = Α

αλλά και Α + Β = Β

επίσης : Α-Β=Β-Α
Α+Α=Β+Β
2Α=2Β
Α=Β

ii) 1/2+1/2 = 1/2

αυτά.

από τον Γιόχαν για τον Γιόχαν που έχεις μέσα σου...

...Μα αγαπιούνται και οι δύο, απλά η καθημερινότητα είναι η ομίχλη στη σχέση τους.Αλλά κανένας δεν φυσάει για να διαλυθεί το ημίφως. Ας δουν τον ήλιο, ή και το σκοτάδι.Το χειρότερο είναι που δεν διακρίνουν τη διαφορά..Αυτή νομίζει πως προσπαθεί, δεν θέλει να ακούσει ότι η φθορά της χτυπά την πόρτα και σφυρίζει ήσυχη και πιθανόν ευτυχισμένη κοιτώντας το άλλο της μισό. Αυτός, ασπίδα που αποκρούει πάντα τα ερωτηματικά, δεν θέλει να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα ήδη γνωστά, καλύπτει όμορφα τις ρυτίδες στη σχέση του και η αδιαφορία του τις σκάβει ακόμα πιο βαθειά. Παράπονα που δεν ακούστηκαν ποτέ, σκέψεις που έμειναν καλά κλειδωμένες, χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν επίτηδες για να μην χρειαστεί να εξηγήσει κανείς την απόγνωση και την απορία.Είναι φυσικό..το χαμόγελο το βλέπεις και σε διαβεβαιώνει ότι ο άλλος είναι χαρούμενος, τι να ρωτήσεις?Όλα καλά.Ενώ το θολό βλέμμα, τα σιδερωμένα χείλη, ποιος να μπει στον κόπο να τα σχολιάσει, να τα σκαλίσει και να δει πίσω τους...Εύκολα πράγματα!Κι αυτή η ίδια ανάγκη τόσα χρόνια, η ανάγκη για επιβεβαίωση που μοιάζει να έρχεται φυσιολογικότατη ύστερα από τους χρόνους της κοινής τους διαδρομής, μιας διαδρομής που στο χάρτη τους είναι δυο παράλληλοι δρόμοι κι αυτοί νομίζουν ότι περπατούν μαζί ακόμα.."Αγαπιόμαστε, έτσι δεν είναι;"-"Ναι, τι ερωτήσεις...."κι ένα καθησυχαστικό φιλί για να σφραγίσει τα χείλη μην τυχόν και ξεστομίσουν κάτι άλλο που δεν είναι σε θέση να ακούσουν.Κι οι δυο.
Κι ανοίγουν αυτά τα χείλη.Και μιλάνε σαν να τους βάλαν άλλοι τα λόγια αυτά να τα πουν, κακοί.Και πέφτουν οι μάσκες και ντύνονται αυτοί οι κακοί.Κανείς δεν αναγνωρίζει τον άλλον.Κατηγορώ παντού και καμία επιθυμία τα κατηγορώ να στραφούν αλλού, να αλλάξουν πορεία και να βρεθούν μέσα τους.Κι εκεί να μείνουν.
Και αγαπιούνται κι άλλο, πιο βαθειά, όσο είναι πια πραγματικά μακριά. Οι κουβέντες ακούστηκαν, έφυγαν, την αγάπη όμως;Τη διώχνεις πως;Με μια βρισιά, με έναν θυμό, πώς;Για πες μου κι εμένα..Αλλά ακόμα προσπαθούν να πληγώσουν και να πληγωθούν.Ψυχή και σώμα.Και όλη του η αγάπη, όλη η δύναμη που έχει αυτή η λέξη, μαζεύεται στις άκρες των δαχτύλων του και χτυπούν λάθος σώμα. Βλέπει μπροστά του τον εαυτό του, το λόγο που τώρα είναι μισοπεθαμένος, αυτήν που κάποτε πλήγωσε να στέκεται όρθια(η ψυχή της μόνο είναι σωριασμένη!) απέναντί του και δεν το αντέχει.Τη χτυπά και ξεπηδούν όλοι του οι φόβοι, ένας ένας είναι μπροστά του και τον κοροιδεύουν κι αυτός δεν βλέπει!!Δεν βλέπει!Μα δεν θυμώνεις μαζί του..τον λυπάσαι και θες να του δώσεις αγάπη.Κλαίει σαν παιδί μαλωμένο.Σαν μισότυφλος που του παίζουν παιχνίδια με την κουρτίνα και τον ρωτούν "που είναι το φως;" κι αυτός δεν ξέρει τι να πει γιατί μπερδεύεται και κλαίει συγχισμένος. Το άλλο του μισό φεύγει.Αλλά θα ξαναβρεθούν γιατί αγαπιούνται..
Πονάει η αγάπη.Με κάθε τρόπο.Είναι εκεί πραγματικά όταν σου σκίζεται η ψυχή.Είναι εγωιστική.Γιατί είμαστε κάτω, στη γη.Δεν εχουμε φτάσει την άλλη αγάπη ...και πολεμάμε με τον εγωισμό, τον κάνουμε πρώτα αχώριστο φίλο μας, προστάτη μας και μετά δεν τον αντέχουμε!Ένας φόβος, το δεδομένο, η επανάληψη σε κάνουν κάτι άλλο.Εσύ είσαι!Ό,τι και να συμβεί γύρω σου είσαι εσύ.Εσύ τα προκαλείς, εσύ τα διώχνεις.Καμιά φορά ντύνεσαι τα ρούχα κάποιου άλλου, πιο δυνατού, αλλά δεν σου κάθονται καλά και πέφτουν.Εσύ είσαι και τώρα πάλι.Μα ποιον κοροιδεύεις;Οι πράξεις ξέρουν πολύ καλά το δρόμο και θα γυρνάνε.Εγωισμός στην αγάπη, γιατί;Δεν χωρά κι εσύ προσπαθείς να τον στριμώξεις, να τον βολέψεις πάνω από αισθήματα,δίπλα από αγγίγματα...Τσάμπα χρόνο χάνεις.Ξέρω, καμιά φορά κουράζεσαι και θες να δεις κι αλλού.Να δεις.Αλλά χρωστούμενα ποτέ να μην αφήνεις.Θα έρθουν και θα σε βρούνε, το μόνο σίγουρο.Θα έχεις, και φυσικά θα έχεις, αλλά θα έχεις ξεχάσει πως απλώνουν το χέρι να τα δώσεις.Κι ο άλλος θα στο τραβάει και εκεί θα πονέσει, όχι το χέρι, αυτό δεν το νιώθεις τώρα, το μέσα σου θα πονέσει.
Μου το χουν κάνει κι εμένα και το χω κάνει κι εγώ σε άλλον , κι αυτός ο άλλος σε κάποιον άλλον.Και το ντόμινο συνεχίζει και θα συνεχίζεται.Όσο υπάρχει αγάπη εδώ κάτω αυτό θα γίνεται.Μα αυτό δεν είναι το περίεργο.Περίεργο είναι που πάντα θα ψάχνεις τρόπο να χωθείς κι εσύ σ αυτό το ντόμινο κι ας ξέρεις πως θα πέσεις και θα ρίξεις...ΖΩΗ!!..

εσύ τι φταίς?

Τελικά γιατί κάνεις όνειρα?Γιατί να πετάς στα σύννεφα, αφού θα έρθει μια κουβέντα και θα σε καρφώσει με τη μία στο πάτωμα..καλά δεν ήσουν εσύ εκεί πάνω?Τι θες και το φωνάζεις?Λες και οι άλλοι θα δουν με τα δικά σου μάτια?'Αλλη θέα βλέπεις εσύ, άλλη θα βλέπει ο διπλανός σου και άλλοι θα προσπαθούν να σου πουν ότι "όχι, δεν βλέπω τίποτα, που υπάρχει , τι?".
Μα εσύ τρέφεις την αυταπάτη ότι άμα το φωνάξεις θα σε καταλάβουν όλοι όσοι σ ακούνε και θα έρθουν να κάτσουν στο ίδιο σύννεφο να προσπαθήσουν να δουν με τα δικά σου μάτια και θα χαρείτε όλοι μαζί, τι ωραία!ναι, σε κάποια άλλη ζωή ίσως..Αντε και κάνεις το λάθος και το ξεστομίζεις, τι φταις να νιώθεις ένα ένα τα καρφιά να σε πονάνε στην ψυχή καθώς σου ανακοινώνουν ότι το σωστό είναι να συμβιβαστείς και να ξαναπιαστείς με τα όνειρα σου όταν θα έχεις βολευτεί, γιατί τώρα είσαι μικρή ακόμα και σε πιάνει που και που ένας παραπάνω ενθουσιασμός βρε παιδί μου..άκου τώρα...δεν ντρέπομαι λίγο...
Μα είναι δυνατόν?Και πότε είναι κατάλληλη στιγμή για σένα?Και πότε θα το σκάσεις για να πιάσεις τα άπιαστα?Πότε θα σε σπρώξει κάποιος να φύγεις με μεγαλύτερη δύναμη από αυτή πού ήδη δεν αντέχεις?Πότε θα νιώσεις ένα χτύπημα στον ώμο για να πάρεις κ άλλο θάρρος από αυτό που ήδη σε τρέφει?Πότε?Ποτέ...Υπάρχουν τα ρολόγια που παγκόσμια έχουν συνωμοτήσει υπέρ σου κι εναντίον σου και σε έχουν τοποθετήσει κάπου μέσα στο χρόνο για να μην μπερδεύεσαι.Αλλά είναι κ άλλα ρολόγια, αυτά που έχει μέσα του ο καθένας μας και όσο καλά και να ναι κουρδισμένα, όσο και οι δείκτες του δικού σου ρολογιού να συμπίπτουν ακριβέστατα με τους δείκτες του διπλανού σου(και να το χεις εξακριβώσει δυο και τρεις φορές), ποτέ δεν θα χτυπούν το ίδιο. Αλλά εγώ δεν θέλησα ποτέ να πείσω κανέναν ότι το δικό μου ρολόι χτυπάει πιο σωστά. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος να θέλει να με πείσει ότι εγώ κάνω λάθος. Εσύ μπορεί να έχεις πείρα , αλλά έγω δεν έχω και θέλω να αποκτήσω τη δικιά μου, πάνω σε δικά μου μονοπάτια.Ας είναι γεμάτα πέτρες. Δεν θέλω να αποκτήσω την δική σου. Δεν θέλω να μου ανήκει ούτε σαν ιστορία. Μα είναι τόσο παράλογο?Είναι άδικο.Να είσαι στην ακρούλα σου, ναι , εκεί στα σύννεφα, να μην ενοχλείς κανέναν και ξαφνικά να βρίσκεσαι στη γη, με τα πόδια στηλωμένα , τα μάτια ορθάνοιχτα , να προσπαθείς να δεχθείς και να αντικρούσεις κατηγορώ και τύψεις άλλων.Τι φταις?Ειλικρινά....τι?Και δεν είναι ότι δεν έχω επίγνωση του "όχι", του "δεν" και του "λάθος".Φυσικά και έχω..είναι οι λέξεις που με στηρίζουν όταν θέλω να δω τι υπάρχει πίσω από τους τοίχους!
Απορώ με την ευχαρίστηση που παίρνουν κάποιοι με το να βλέπουν εσένα να παίζεις τον εαυτό τους σε μια ζωή απέναντί τους.Τραγικό.Αλλά εσυ τι φταις?
Τι άλλο να πω...Δεν ξέρω.Όχι ότι θα βάλω μυαλό βέβαια...Καινούρια θέα να δω, πάλι θα το φωνάξω..μέχρι να βρεθούν τα μάτια που θα βλέπουν στα δικά μου αυτό που θα φωνάζω..
Τι στο καλό,κάποιον θα βρω.. μια γη είμαστε..

Ημερολόγιο......

Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια άνασα στη ζωή μου..

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ όνομά σου φωνάζω
να καθρεφτιστεί η φωνή μου..

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό
και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό..

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου..

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στην χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου..

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα, εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί..

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λενε είναι οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω, είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου..

Και μπροστά απ τους κολασμένους περνάω εγώ
σαν μια σκιά που σεργιανάει στον άδη
τη δικιά σου μυρωδιά..
κι είναι λέω ο παράδεισος για μας,
αγάπη μου μικρή ,
να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί..