Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

......


..Νιώθω σαν να κάθομαι στη γη με τα πόδια μαζεμένα και το κεφάλι στραμμένο προς τα πάνω, να βλέπω έναν βράχο να έρχεται κατευθείαν να με καρφώσει, εγώ να τον κοιτάω επίμονα, να με κοιτάει κι εκείνος,αλλά εγώ να μην κάνω τον κόπο να κουνηθώ. Θέλω να βιώσω μερικά δευτερόλεπτα πανικού, να με λούσει κρύος ιδρώτας για λίγο, και σε χρόνο εκπνοής να φύγω από τον δρόμο του. Το θέμα είναι ότι εγώ στέλνω τον βράχο.Αλλά δεν είναι οτι παίρνω ρίσκο.Είμαι σίγουρη ότι θα φύγω την τελευταία στιγμή και θα σωθώ.Στέκομαι μόνο και μόνο για εκείνες τις στιγμές που περιμένω τον βράχο να έρθει, που θα νιώσω την καρδιά μου να θέλει να φύγει έξω από εμένα, τα μάτια μου δεν θα ανοιγοκλείνουν, το στομάχι μου θα έχει δεθεί κόμπος κι εγώ θα δείχνω η πιο ήρεμη στον κόσμο...!
Το άλλο θέμα είναι ότι τα δευτερόλεπτα αυτά κρατάνε μέρες τώρα....πολλά δευτερόλεπτα.....Η καρδιά μου έχει συνηθίσει σ έναν περίεργο ρυθμό που δεν ελέγχω, τα μάτια μου έχουν ξεχάσει πως κλείνουν, τα πόδια μου έχουν καρφωθεί και για πρώτη φορά θέλω να φύγω νωρίτερα.Και για πρώτη φορά είμαι ανίκανη να φύγω!!Τρομάζω..Αργεί πολύ να πλησιάσει, αλλά το νιώθω από πάνω μου!Σαν κακός εφιάλτης!Θέλω να ουρλιάξω!Φοβάμαι..Αλλά και πάλι το νιώθω, κάτι θα γίνει και θα σωθώ, αλλά περιμένω κι εκείνο το τελευταίο δέκατο του δευτερολέπτου, ν ακούσω με σιγουριά ότι με πλησιάζει και μετά θα κάνω μια κίνηση, με μια λαχτάρα και με μια ικανοποίηση που δεν ανταλλάσσεται με τίποτα,δεν βρίσκω λέξεις να σου πώ για εκείνη τη στιγμή!, θα βρίσκομαι να κοιτάζω έναν βράχο δίπλα μου και θ αρχίσω να τρέχω από χαρά να βρώ καινούρια όρια και να ρίξω απ την αρχή άλλους βράχους για να τους ξεφεύγω..

Πάντα...ακροβατώντας σε κάτι τελευταίο και σε κάτι καινούριο, στο αβέβαιο και στο σίγουρο(μ αυτή τη σειρά), στον πόνο και στη λύτρωση...πάντα... ..κι αυτό είναι που με ζει και με πεθαίνει.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

κοινή παραλογική

i) έχουμε A και Β , με Α διάφορο του Β

ισχύει : Α + Β = Α

αλλά και Α + Β = Β

επίσης : Α-Β=Β-Α
Α+Α=Β+Β
2Α=2Β
Α=Β

ii) 1/2+1/2 = 1/2

αυτά.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

από τον Γιόχαν για τον Γιόχαν που έχεις μέσα σου...

...Μα αγαπιούνται και οι δύο, απλά η καθημερινότητα είναι η ομίχλη στη σχέση τους.Αλλά κανένας δεν φυσάει για να διαλυθεί το ημίφως. Ας δουν τον ήλιο, ή και το σκοτάδι.Το χειρότερο είναι που δεν διακρίνουν τη διαφορά..Αυτή νομίζει πως προσπαθεί, δεν θέλει να ακούσει ότι η φθορά της χτυπά την πόρτα και σφυρίζει ήσυχη και πιθανόν ευτυχισμένη κοιτώντας το άλλο της μισό. Αυτός, ασπίδα που αποκρούει πάντα τα ερωτηματικά, δεν θέλει να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα ήδη γνωστά, καλύπτει όμορφα τις ρυτίδες στη σχέση του και η αδιαφορία του τις σκάβει ακόμα πιο βαθειά. Παράπονα που δεν ακούστηκαν ποτέ, σκέψεις που έμειναν καλά κλειδωμένες, χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν επίτηδες για να μην χρειαστεί να εξηγήσει κανείς την απόγνωση και την απορία.Είναι φυσικό..το χαμόγελο το βλέπεις και σε διαβεβαιώνει ότι ο άλλος είναι χαρούμενος, τι να ρωτήσεις?Όλα καλά.Ενώ το θολό βλέμμα, τα σιδερωμένα χείλη, ποιος να μπει στον κόπο να τα σχολιάσει, να τα σκαλίσει και να δει πίσω τους...Εύκολα πράγματα!Κι αυτή η ίδια ανάγκη τόσα χρόνια, η ανάγκη για επιβεβαίωση που μοιάζει να έρχεται φυσιολογικότατη ύστερα από τους χρόνους της κοινής τους διαδρομής, μιας διαδρομής που στο χάρτη τους είναι δυο παράλληλοι δρόμοι κι αυτοί νομίζουν ότι περπατούν μαζί ακόμα.."Αγαπιόμαστε, έτσι δεν είναι;"-"Ναι, τι ερωτήσεις...."κι ένα καθησυχαστικό φιλί για να σφραγίσει τα χείλη μην τυχόν και ξεστομίσουν κάτι άλλο που δεν είναι σε θέση να ακούσουν.Κι οι δυο.
Κι ανοίγουν αυτά τα χείλη.Και μιλάνε σαν να τους βάλαν άλλοι τα λόγια αυτά να τα πουν, κακοί.Και πέφτουν οι μάσκες και ντύνονται αυτοί οι κακοί.Κανείς δεν αναγνωρίζει τον άλλον.Κατηγορώ παντού και καμία επιθυμία τα κατηγορώ να στραφούν αλλού, να αλλάξουν πορεία και να βρεθούν μέσα τους.Κι εκεί να μείνουν.
Και αγαπιούνται κι άλλο, πιο βαθειά, όσο είναι πια πραγματικά μακριά. Οι κουβέντες ακούστηκαν, έφυγαν, την αγάπη όμως;Τη διώχνεις πως;Με μια βρισιά, με έναν θυμό, πώς;Για πες μου κι εμένα..Αλλά ακόμα προσπαθούν να πληγώσουν και να πληγωθούν.Ψυχή και σώμα.Και όλη του η αγάπη, όλη η δύναμη που έχει αυτή η λέξη, μαζεύεται στις άκρες των δαχτύλων του και χτυπούν λάθος σώμα. Βλέπει μπροστά του τον εαυτό του, το λόγο που τώρα είναι μισοπεθαμένος, αυτήν που κάποτε πλήγωσε να στέκεται όρθια(η ψυχή της μόνο είναι σωριασμένη!) απέναντί του και δεν το αντέχει.Τη χτυπά και ξεπηδούν όλοι του οι φόβοι, ένας ένας είναι μπροστά του και τον κοροιδεύουν κι αυτός δεν βλέπει!!Δεν βλέπει!Μα δεν θυμώνεις μαζί του..τον λυπάσαι και θες να του δώσεις αγάπη.Κλαίει σαν παιδί μαλωμένο.Σαν μισότυφλος που του παίζουν παιχνίδια με την κουρτίνα και τον ρωτούν "που είναι το φως;" κι αυτός δεν ξέρει τι να πει γιατί μπερδεύεται και κλαίει συγχισμένος. Το άλλο του μισό φεύγει.Αλλά θα ξαναβρεθούν γιατί αγαπιούνται..
Πονάει η αγάπη.Με κάθε τρόπο.Είναι εκεί πραγματικά όταν σου σκίζεται η ψυχή.Είναι εγωιστική.Γιατί είμαστε κάτω, στη γη.Δεν εχουμε φτάσει την άλλη αγάπη ...και πολεμάμε με τον εγωισμό, τον κάνουμε πρώτα αχώριστο φίλο μας, προστάτη μας και μετά δεν τον αντέχουμε!Ένας φόβος, το δεδομένο, η επανάληψη σε κάνουν κάτι άλλο.Εσύ είσαι!Ό,τι και να συμβεί γύρω σου είσαι εσύ.Εσύ τα προκαλείς, εσύ τα διώχνεις.Καμιά φορά ντύνεσαι τα ρούχα κάποιου άλλου, πιο δυνατού, αλλά δεν σου κάθονται καλά και πέφτουν.Εσύ είσαι και τώρα πάλι.Μα ποιον κοροιδεύεις;Οι πράξεις ξέρουν πολύ καλά το δρόμο και θα γυρνάνε.Εγωισμός στην αγάπη, γιατί;Δεν χωρά κι εσύ προσπαθείς να τον στριμώξεις, να τον βολέψεις πάνω από αισθήματα,δίπλα από αγγίγματα...Τσάμπα χρόνο χάνεις.Ξέρω, καμιά φορά κουράζεσαι και θες να δεις κι αλλού.Να δεις.Αλλά χρωστούμενα ποτέ να μην αφήνεις.Θα έρθουν και θα σε βρούνε, το μόνο σίγουρο.Θα έχεις, και φυσικά θα έχεις, αλλά θα έχεις ξεχάσει πως απλώνουν το χέρι να τα δώσεις.Κι ο άλλος θα στο τραβάει και εκεί θα πονέσει, όχι το χέρι, αυτό δεν το νιώθεις τώρα, το μέσα σου θα πονέσει.
Μου το χουν κάνει κι εμένα και το χω κάνει κι εγώ σε άλλον , κι αυτός ο άλλος σε κάποιον άλλον.Και το ντόμινο συνεχίζει και θα συνεχίζεται.Όσο υπάρχει αγάπη εδώ κάτω αυτό θα γίνεται.Μα αυτό δεν είναι το περίεργο.Περίεργο είναι που πάντα θα ψάχνεις τρόπο να χωθείς κι εσύ σ αυτό το ντόμινο κι ας ξέρεις πως θα πέσεις και θα ρίξεις...ΖΩΗ!!..

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

εσύ τι φταίς?

Τελικά γιατί κάνεις όνειρα?Γιατί να πετάς στα σύννεφα, αφού θα έρθει μια κουβέντα και θα σε καρφώσει με τη μία στο πάτωμα..καλά δεν ήσουν εσύ εκεί πάνω?Τι θες και το φωνάζεις?Λες και οι άλλοι θα δουν με τα δικά σου μάτια?'Αλλη θέα βλέπεις εσύ, άλλη θα βλέπει ο διπλανός σου και άλλοι θα προσπαθούν να σου πουν ότι "όχι, δεν βλέπω τίποτα, που υπάρχει , τι?".
Μα εσύ τρέφεις την αυταπάτη ότι άμα το φωνάξεις θα σε καταλάβουν όλοι όσοι σ ακούνε και θα έρθουν να κάτσουν στο ίδιο σύννεφο να προσπαθήσουν να δουν με τα δικά σου μάτια και θα χαρείτε όλοι μαζί, τι ωραία!ναι, σε κάποια άλλη ζωή ίσως..Αντε και κάνεις το λάθος και το ξεστομίζεις, τι φταις να νιώθεις ένα ένα τα καρφιά να σε πονάνε στην ψυχή καθώς σου ανακοινώνουν ότι το σωστό είναι να συμβιβαστείς και να ξαναπιαστείς με τα όνειρα σου όταν θα έχεις βολευτεί, γιατί τώρα είσαι μικρή ακόμα και σε πιάνει που και που ένας παραπάνω ενθουσιασμός βρε παιδί μου..άκου τώρα...δεν ντρέπομαι λίγο...
Μα είναι δυνατόν?Και πότε είναι κατάλληλη στιγμή για σένα?Και πότε θα το σκάσεις για να πιάσεις τα άπιαστα?Πότε θα σε σπρώξει κάποιος να φύγεις με μεγαλύτερη δύναμη από αυτή πού ήδη δεν αντέχεις?Πότε θα νιώσεις ένα χτύπημα στον ώμο για να πάρεις κ άλλο θάρρος από αυτό που ήδη σε τρέφει?Πότε?Ποτέ...Υπάρχουν τα ρολόγια που παγκόσμια έχουν συνωμοτήσει υπέρ σου κι εναντίον σου και σε έχουν τοποθετήσει κάπου μέσα στο χρόνο για να μην μπερδεύεσαι.Αλλά είναι κ άλλα ρολόγια, αυτά που έχει μέσα του ο καθένας μας και όσο καλά και να ναι κουρδισμένα, όσο και οι δείκτες του δικού σου ρολογιού να συμπίπτουν ακριβέστατα με τους δείκτες του διπλανού σου(και να το χεις εξακριβώσει δυο και τρεις φορές), ποτέ δεν θα χτυπούν το ίδιο. Αλλά εγώ δεν θέλησα ποτέ να πείσω κανέναν ότι το δικό μου ρολόι χτυπάει πιο σωστά. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος να θέλει να με πείσει ότι εγώ κάνω λάθος. Εσύ μπορεί να έχεις πείρα , αλλά έγω δεν έχω και θέλω να αποκτήσω τη δικιά μου, πάνω σε δικά μου μονοπάτια.Ας είναι γεμάτα πέτρες. Δεν θέλω να αποκτήσω την δική σου. Δεν θέλω να μου ανήκει ούτε σαν ιστορία. Μα είναι τόσο παράλογο?Είναι άδικο.Να είσαι στην ακρούλα σου, ναι , εκεί στα σύννεφα, να μην ενοχλείς κανέναν και ξαφνικά να βρίσκεσαι στη γη, με τα πόδια στηλωμένα , τα μάτια ορθάνοιχτα , να προσπαθείς να δεχθείς και να αντικρούσεις κατηγορώ και τύψεις άλλων.Τι φταις?Ειλικρινά....τι?Και δεν είναι ότι δεν έχω επίγνωση του "όχι", του "δεν" και του "λάθος".Φυσικά και έχω..είναι οι λέξεις που με στηρίζουν όταν θέλω να δω τι υπάρχει πίσω από τους τοίχους!
Απορώ με την ευχαρίστηση που παίρνουν κάποιοι με το να βλέπουν εσένα να παίζεις τον εαυτό τους σε μια ζωή απέναντί τους.Τραγικό.Αλλά εσυ τι φταις?
Τι άλλο να πω...Δεν ξέρω.Όχι ότι θα βάλω μυαλό βέβαια...Καινούρια θέα να δω, πάλι θα το φωνάξω..μέχρι να βρεθούν τα μάτια που θα βλέπουν στα δικά μου αυτό που θα φωνάζω..
Τι στο καλό,κάποιον θα βρω.. μια γη είμαστε..

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Ημερολόγιο......


Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω

κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια άνασα στη ζωή μου..

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ όνομά σου φωνάζω
να καθρεφτιστεί η φωνή μου..

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό
και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό..

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου..

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στην χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου..

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα, εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί..

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λενε είναι οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω, είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου..

Και μπροστά απ τους κολασμένους περνάω εγώ
σαν μια σκιά που σεργιανάει στον άδη
τη δικιά σου μυρωδιά..
κι είναι λέω ο παράδεισος για μας,
αγάπη μου μικρή ,
να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί..